Η διάγνωση του κερατόκωνου γίνεται με τις παρακάτω μεθόδους:

  • Σκιασκοπία: δείχνει ανώμαλες ψαλιδοειδείς αντανακλάσεις.
  • Άµεση οφθαλµοσκόπηση: δείχνει μια αντανάκλαση “δίκην σταγόνας ελαίου”.
  • Φωτοκερατοσκοπία ή ο δίσκος του Placido: αναδεικνύουν ανωμαλίες στα χείλη των ανακλωμένων δακτυλίων.
  • Κερατοµετρία: (Ks υψηλά, ήπιος<48 D, µέτριος 48-54 D, σοβαρός κερατόκωνος>54 D) αρχικώς δείχνει ανώμαλο αστιγματισμό όπου οι κύριοι μεσημβρινοί δεν είναι διαχωρισμένοι κατά 90% και οι εικόνες του κερατοσκοπίου δεν μπορούν να τεθούν η μία επί της άλλης.
  • Τοπογραφία κερατοειδούς: καταδεικνύει την ανωμαλία στην επιφάνεια του οφθαλμού. Παθήσεις όπως ο κερατόκωνος μπορούν να παρουσιάσουν ανώμαλη κυρτότητα προτού να γίνουν εμφανή τα βιομικροσκοπικά σημεία (που μπορεί να διαγνώσει κλινικά ο οφθαλμίατρος). Στον κερατόκωνο, οι χάρτες χρωμάτων παρέχουν πληροφορίες της θέσης, του μεγέθους και της καμπυλότητας της κορυφής του. Τα νεότερα συστήματα τοπογραφίας μπορούν να ελέγξουν ταυτόχρονα και την καμπυλότητα της οπίσθιας επιφάνειας του κερατοειδούς της οποίας οι ανωμαλίες φαίνεται ότι προηγούνται της πρόσθιας επιφάνειας. Ταυτόχρονα με την ίδια εξέταση μπορούμε να ελέγξουμε με μεγάλη ακρίβεια το πάχος του κερατοειδή σε κάθε του σημείο. Έιναι πολύ σημαντικό να γίνονται τοπογραφίες κερατοειδή τακτικά, έτσι ώστε να ελέγχεται ο ρυθμός εξέλιξης του κώνου και να επεμβαίνουμε έγκαιρα.


κερατοκωνος διαγνωση τοπογραφια κερατοειδους

Τοπογραφία κερατοειδούς: Στην πάνω αριστερά εικόνα φαίνεται χαρακτηριστικά με κόκκινο χρώμα η κύρτωση του κερατοειδούς στην κατώτερη περιοχή.